ظا
ظَاء
شکل‌هایش در کلمه
ظ
تنها
ظـ
اول
ـظـ
وسط
ـظ
آخر
همان «ذ» ولی درشت — هرگز «ز» نیست.
در قرآن
آوادار · الجَهْرنرم (روان) · الرَّخَاوَةبالارونده (درشت) · الاسْتِعْلَاءبسته (پوشیده) · الإِطْبَاقبازداشته · الإِصْمَات
۱۴
نوک زبان با لبه‌ی دندان‌های پیشین بالا
نوک زبان به لبه‌ی دندان‌های پیشین بالا می‌خورد — کمی بیرون می‌آید.
همان جای «ذ»؛ نوک زبان روی لبه‌ی دندان‌های بالا، با عقب زبانِ بالارفته.
کلمه‌های دیگر با ظ
ظَبا فتحه
ظِبا کسره
ظُبا ضمه
ظْبا سکون
صفات
| آوادار | الجَهْر | نفس حبس می‌شود و صدا حرف را با خود می‌برد. |
| نرم (روان) | الرَّخَاوَة | تا حرف نگه داشته شود، صدا جاری است. |
| بالارونده (درشت) | الاسْتِعْلَاء | عقب زبان به سمت کام بالا می‌رود و دهان پر از صدای درشت می‌شود. |
| بسته (پوشیده) | الإِطْبَاق | وسط زبان مثل درپوش به کام می‌چسبد — درشت‌ترین حروف. |
| بازداشته | الإِصْمَات | از جای عمیق‌تری ادا می‌شود، پس گفتنش دقت بیشتری می‌خواهد. |