ثِ
ثَاء
شکل‌هایش در کلمه
ث
تنها
ثـ
اول
ـثـ
وسط
ـث
آخر
صدایی که در فارسی نداریم: نوک زبان لبه‌ی دندان‌ها — هرگز «س» یا «ت» نیست.
در قرآن
نجوایی · الهَمْسنرم (روان) · الرَّخَاوَةپایین (نازک) · الاسْتِفَالباز · الانْفِتَاحبازداشته · الإِصْمَات
۱۴
نوک زبان با لبه‌ی دندان‌های پیشین بالا
نوک زبان به لبه‌ی دندان‌های پیشین بالا می‌خورد — کمی بیرون می‌آید.
نوک زبان را به لبه‌ی دندان‌های پیشین بالا بزن و آرام هوا را بیرون بده.
کلمه‌های دیگر با ث
ثَبا فتحه
ثِبا کسره
ثُبا ضمه
ثْبا سکون
صفات
| نجوایی | الهَمْس | نفس همراه حرف جاری می‌ماند، پس صدایش پرهواست. |
| نرم (روان) | الرَّخَاوَة | تا حرف نگه داشته شود، صدا جاری است. |
| پایین (نازک) | الاسْتِفَال | زبان پایین می‌ماند، پس حرف نازک شنیده می‌شود. |
| باز | الانْفِتَاح | زبان از کام جدا می‌ماند. |
| بازداشته | الإِصْمَات | از جای عمیق‌تری ادا می‌شود، پس گفتنش دقت بیشتری می‌خواهد. |