هِ
هَاء
شکل‌هایش در کلمه
ه
تنها
هـ
اول
ـهـ
وسط
ـه
آخر
مثل «ه» در «هوا»، از ته حلق — همیشه تلفظ می‌شود، حتی آخر کلمه (برخلاف «خانه»).
در قرآن
نجوایی · الهَمْسنرم (روان) · الرَّخَاوَةپایین (نازک) · الاسْتِفَالباز · الانْفِتَاحبازداشته · الإِصْمَات
۲
دورترین بخش حلق
درست کنار تارهای صوتی، دورترین نقطه از دهان.
بگذار نفس آرام از میان تارهای صوتیِ باز، در ته حلق عبور کند.
کلمه‌های دیگر با ه
هَبا فتحه
هِبا کسره
هُبا ضمه
هْبا سکون
صفات
| نجوایی | الهَمْس | نفس همراه حرف جاری می‌ماند، پس صدایش پرهواست. |
| نرم (روان) | الرَّخَاوَة | تا حرف نگه داشته شود، صدا جاری است. |
| پایین (نازک) | الاسْتِفَال | زبان پایین می‌ماند، پس حرف نازک شنیده می‌شود. |
| باز | الانْفِتَاح | زبان از کام جدا می‌ماند. |
| بازداشته | الإِصْمَات | از جای عمیق‌تری ادا می‌شود، پس گفتنش دقت بیشتری می‌خواهد. |